Ik heb emetofobie…

IMG_7252

Je hebt misschien wel gemerkt dat ik een stuk minder actief ben op mijn eigen stukje internet. Dat komt omdat ik heel slecht in mijn vel zit, en het allemaal eventjes te veel is. Mijn opa overleed in december, ik heb heimwee naar Tilburg en ik heb emetofobie, beter bekent als een fobie voor overgeven. Er zijn niet veel mensen in Nederland die het hebben, maar toch wel een aantal. In dit artikel leg ik een aantal dingen uit over emetofobie en zal ik  mijn persoonlijke verhaal vertellen. Pak er een lekker kopje thee bij, want het is een aardig lang artikel geworden!

Emetofobie in het kort

Emetofobie is een angst voor overgeven. Niemand houdt van overgeven, dat snap ik. Bij mensen met emetofobie gaat het een stuk verder dan niet houden van. Ze raken helemaal in paniek als ze alleen het woord misselijk al horen, of als een griepje heerst. Ze zijn bang dat ze zelf moeten overgeven of dat iemand anders in hun omgeving zou moeten overgeven. Ieder mens is verschillend, en zal daarom ook andere klachten met zich mee brengen. Sommige hebben smetvrees, andere hebben moeite met eten. Als emetofoben maar een klein dingetje in hun maag voelen worden ze al bang. “Wat nou als ik moet overgeven?” Van angst wordt je vaak nog misselijker, en zo kom je in een cirkel terecht.

Heb ik emetofobie?

Veel voorkomende symptomen zijn: Vermijden van bepaalde locaties (ziekenhuizen, bioscopen, pretparken), extreem vaak de houdbaarheidsdatum checken, sommige combinaties qua voedsel niet durven te eten (koffie en kibbeling), bacteriën vermijden (waardoor je smetvrees ontwikkeld), bang zijn in plekken waar je niet weg kan (lift, vliegtuig), altijd kijken wat de bijwerkingen zijn van medicijnen, geen alcohol durven drinken of niet naar feesten gaan waar alcohol wordt gedronken.

2015-08-05 23.21.30

Mijn persoonlijke verhaal

Ik heb overgeven altijd al vreselijk gevonden. De eerste keer dat ik merkte dat ik overdreven reageerde was ik een jaar of 7. We vierde Sinterklaas bij mijn oma in het dorp (we woonde toen zelf nog in Tilburg) en mijn zusje had al heel de avond buikpijn. Ik kan me nog herinneren dat ik niet meer bij haar in de buurt durfde te komen de hele avond, en dat ik ook niet van Nintendo durfde te ruilen, want daar zaten natuurlijk bacteriën op. Toen we alle cadeautjes uit hadden gepakt, kreeg Linsey zo’n last van haar buik dat ze boven op bed wilde liggen. Een tijdje later, toen ik en mijn neefje niets vermoedend een spelletje zaten te spelen dat ik had gekregen kwam mijn moeder beneden met het nieuwtje dat Linsey had overgegeven. Ik zette het meteen op een huilen en was helemaal in paniek. Later op de avond moesten we natuurlijk nog naar huis rijden, wat een half uur rijden was. Ik naast mijn vader voorin en mijn moeder met een bakje en Linsey achterin. Het enige wat ik me nog van die rit kan herinneren is dat ik met mijn ogen en oren dicht de hele autorit heb zitten huilen. Terwijl er helemaal niks meer was gebeurd. Een aantal jaar later kreeg ik buikgriep. Ik werd ’s nachts uit het niets kotsmisselijk wakker, en een klein uurtje later kwam alles eruit. Ik kan me dit nog precies herinneren. Alle kleine details. Het was zondagavond, 23.45, en mijn moeder kwam net thuis van haar werk.

Ik zat in groep 7 toen we in de gaten kregen wat er aan de hand was. Ik kon ’s avonds niet meer slapen omdat ik bang was dat ik zou moeten overgeven en mijn zelfvertrouwen was zo laag dat ik bijna niks durfde te zeggen of te doen. Voor dat laatste ben ik toen in behandeling geweest, want we dachten dat de angst een fase was. Toen ik de therapie had afgerond had ik nog steeds last van de angst en mijn moeder begon op internet te zoeken. Al gauw kwamen we erachter dat het niet zomaar een fase zou zijn, maar een echte fobie. Ik heb hiervoor een therapie gehad met gedachteschema’s, maar als ik in paniek raakte waren mijn gedachten te sterk om dit te laten helpen. Een jaar later, in groep 8, heb ik opnieuw een therapie gevolgd. Ik kreeg EMDR behandelingen om de beelden van de buikgriep, die ik hierboven al een keer heb genoemd, zodat ik daaraan terug kon denken zonder lichtelijk in paniek te raken. Dat had geholpen, en het probleem leek zo goed als over te zijn. In de brugklas kwam het terug, en we besloten om wéér in therapie te gaan. Het had enorm geholpen, en ik heb zelfs heel lang zonder de angst rond gelopen.

Een half jaar geleden kwamen de gedachtes weer terug. “Wat als ik zou moeten overgeven?”, “Wat als iemand anders zou moeten overgeven?”. Ik had er een paar keer over gepraat met mijn moeder, want dat kalmeert mij enorm. Dat leek te helpen, want ik kon mijn gedachtes bijna altijd de baas blijven. Eind Januari ging mijn moeder een paar dagen naar Benidorm. Ik zag daar enorm tegenop want wat als ik nou ziek zou worden. De dag dat ze ’s avonds weer terug zou komen werd ik ’s ochtends wakker met hoofdpijn. Niks geks, want dat heb ik wel vaker. Gewoon een kopje koffie bij het ontbijt en het zou wel weer wegtrekken. Het trok ook weg, alleen kwam er misselijkheid voor terug. Ik was alleen thuis. Mijn vader was al naar zijn werk, mijn zusje was al naar school en mijn moeder zat nog even lekker te genieten in Benidorm. Er brak een enorme paniek in mij los en ik belde, al huilend, mijn vader op. Ik zei dat ik zo niet naar school durfde en hij had me ziekgemeld. Het probleem was daarmee natuurlijk nog lang niet opgelost, ik was alleen. Mijn oma uit het dorp kwam, maar even later kwam mijn oma uit Tilburg ook. Daar heb ik een hele goede band mee, en praat ik vaak mee. Ik ben de hele dag misselijk geweest, en heb een keer gedacht dat ik zou moeten overgeven, maar gelukkig was er niks gebeurd.                               Wel is hierdoor mijn angst enorm vergroot en durfde ik bijna niks meer te eten of te drinken,viel 2 kilo af in 2 weken, durfde ik niet meer naar school en raakte ik lichtelijk depressief. Gelukkig merkte ik al snel dat ik me alleen maar rotter ging voelen als ik niks at, dus werkte ik met moeite een beschuitje naar binnen. En dat terwijl ik altijd zo kon genieten van eten.

tumblr_o3bpn8DsEe1sm7f3ho1_1280

Wat nu?

Ik heb dagen waarop ik me goed voel en ik heb dagen waarop ik alleen maar kan huilen en recht voor me uit kan staren. Ik ben inmiddels beter gaan eten en eet het ontbijt, de lunch en het avondeten, maar allemaal maar kleine beetjes. Ik zal weer moeten leren eten aangezien ik maar kleine beetjes eet, ik zal school weer moeten opbouwen en het allerbelangrijkste, ik zal aan mijn angst moeten gaan werken. Dit gaat een lang en zwaar traject worden, maar ik weet dat ik er weer bovenop zal komen, en mijn gedachtes de baas weer zal gaan zijn. Ooit zal ik weer dezelfde Quinty worden als die ik een 8 maanden geleden was!


Denk jij ook last te hebben van emetofobie bekijk dan vooral eens de site van stichting emetofobie. Je mag natuurlijk ook altijd een reactie achter laten of een mail naar mij sturen als je een persoonlijke vraag hebt.

You may also like

7 reacties

  1. Wat een goed artikel. Een hoop word ook duidelijk voor mij, wat het inhoud en hoe rot je je voelt. Hopelijk zien we je snel weer op school.❤

  2. Omg! Wat fijn om eens een verhaal hierover te lezm waar ik me helemaal in herken! Ik heb het nooit latem onderzoeken maar ik den zelf al jaren dat ik emetofobie heb. Helaas is het erg onbekend nemen anderen me vaak niet serieus waneeer ik verteld dat ik een fobie heb voor overgeven. Zelf heb ik al 13 jaar niet overgegeven en raak in paniek wanneer een ander wel moet overgeven. Nu k hoor dat jij echt baat hebt bij therapie ga ik me er zeker in verdiepen! Voor iets wat harstikke menselijk is wil ik niet zooo bang zijjn:( thanks voor het delen van jouw verhaal! Xx

  3. Stoer om te delen! Moedig ook omdat je misschien anderen aanspreekt die dit ook ervaren en hier last van hebben. Zo weten ze allemaal dat je niet alleen bent en dat geeft soms ook weer steun. Ik heb er dan geen last van maar wel andere fratsen. Sterkte!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *